Menu
Myślę, że całe to przedszkole zwane przez Kubę "szkołą" przeżywałam bardziej jak on.
Uwielbiam, kiedy mi pomaga, psoci, jest ze mną cały czas. Pora rozstania przedszkolnego - i na nas przyszedł czas. Chciałam, aby Kuba poznał nowych przyjaciół, nauczył się przebywania w grupie oraz tego wszystkiego co uczy przedszkole.
Ok początku.
1. Przygotowanie.
Kuba dostał ode mnie i męża pieniądz, nie mały. Za ten pieniądz musiał kupić sobie do szkoły plecak, kapcie oraz przybory. Te dużo droższe rzeczy, a niestety wyprawka nie była tania spadła na mnie i mojego męża. Kuba szczęśliwy, że znalazł świetny plecak z Kubusiem Puchatkiem. Dzięki przygotowaniu tego co kupił udaliśmy się na adaptację.
2. Adaptacja pierwsze pięć dni.
Początkowa adaptacja jest z rodzicem. Od rana do godziny 11. Dziecko może bawić się z dziećmi, jeść śniadanie i zupkę, lub cały czas być na rękach u mamy. Kuba zaklimatyzował się świetnie. Na samym początku Pani pokazała jego szafkę, miejsce na ręczniczek oraz salę. Dla każdego dziecka Kuba dał lizaczka, aby wkupić się do grupy ( tak zalecały Panie ). Podczas adaptacji, Kuba ani razu nie potrzebował przebywania na kolanach, tylko cały czas uczestniczył w zajęciach. Przybiegał jedynie pochwalić się np. co namalował. Ja, gdy on był pochłonięty zabawą trzymałam się na uboczu. Chciałam jak najmniej uczestniczyć w zabawach, lecz uczestniczyć kiedy on tego będzie chciał. A oto dlatego, że w przedszkolu później mamy nie będzie, a on mógłby się do tego przyzwyczaić. Wiedział, że mama jest i siedzi przy stoliku. Całe pięć dni adaptacji minęło extra. Co do samego przedszkola jestem bardzo z niego zadowolona i Kuba też, a to najważniejsze.
3. Adaptacja drugie pięć dni.
O niej akurat dowiedziałam się na ostatnią chwilę... Kuba przez pięć dni chodził do przedszkola i wracał po zupie, kiedy dzieci szły spać. Był sam około 2,5 - 3 godziny dziennie. Pozwoliło mu to na oswojenie się, że zostanie sam. Było dobrze!
4. Jak jest teraz?
Bardzo widzę jak Kuba jest ze mną związany. Do szkoły chodzi chętnie, lecz zdarzają się dni, kiedy popłacze, to normalne. Ma już swoich przyjaciół, ulubione zabawki i bardzo lubi swoje wychowawczynie. Najcudowniejsze jest to, gdy przychodząc po niego biegnie i krzyczy " Mamusia moja przyszła". Dumna jestem, gdy widzę nowe prace w galerii, gdy Pani mówi mi jakie zrobił postępy. Już wiem, że przedszkole to był dobry krok w kolejny etap życia mojego malucha.
Kilka lat temu odwiedziłam Brytyjski Legoland. Marzę, aby zabrać tam mojego synka i męża.
Ale to za jakiś czas :) Teraz była "miniatura" tego, co jest w Legolandzie.
Będąc w Zakopanem natknęliśmy się na największą w Polsce wystawę z wystawa klocków.
Obecnie wystawa krąży po Polse.
Jak było?
Niewielki namiot wypełniony cudownymi, ułożonymi precyzyjnie z najmniejszymi detalami klockami. Wszystko było za szklanymi szybami. Niektóre zestawy poruszały się po naciśnięciu guzików, co sprawiło Kubie największą frajdę. Spotkaliśmy budowle m.in samolotu z podpisem Tadeusza Wrony, tadż machal oraz Stadion Narodowy. Mnie najbardziej urzekła zima stworzona z klocków przedstawiająca narciarzy oraz wszystko co zwiazane z Mikołajem. :)
Bardzo chętnie obejrzymy kolejne wystawy :)
W czasach podstawówki i gimnazjum angielski był dla mnie ogromnym wrogiem. Miałam ogromny żal do mamy, kiedy załatwiała mi korepetycje. Odbierałam to wtedy jakby chciała robić mi na złość, a było zupełnie przeciwnie. Dopiero kilka lat temu zrozumiałam to i Mamie podziękowałam.
Obecnie angielski jest dla mnie czymś co kocham, kocham ten język, uwielbiam się nim porozumiewać i żałuję, że nie mogłam chodzić do angielskiej szkoły. Mówię dobrze, lecz lata zaprzepaszczone przez moją głupotę dały się we znaki i nie mówię tak jak bym chciała. Szkolę się w domu robiąc różne ćwiczenia, oglądając filmy po angielsku i ....... bajki. Niestety brak funduszy nie pozwala mi na naukę w jakieś fajnej szkole językowej, no ale.... marzenie nie ucieknie :)
Wiedząc jak ten język jest potrzebny w życiu Kubusiowi staram się go "wpajać" od małego. Od urodzenia mówię do niego prostymi zdaniami oraz wyrazy angielskie mieszam w zdaniu polskim.
Np. Kochanie mama idzie do KITCHEN zrobić Ci kakao. Oczywiście widzę , które wyrazy po angielsku Kuba zna i w tym momencie mówię po angielsku całe zdanie z tym wyrazem.
To był pierwszy sposób domowej nauki. Drugim sposobem w momencie, gdy Kubuś będzie umiał czytać okleję najważniejsze miejsca w domu nazwami po angielsku.
Innym sposobem jest nauka przez bajki. Mogę polecić wszystkie nowe wydania Myszki Miki. Lektor mówi wyraźnie ( oprócz Donalda ), bajki są długie, ciekawe. W momencie oglądania bajki poziom głosu ustawiam nieco głośniej, jak przy polskiej bajce. Liczę przez to na typowe osłuchanie z językiem. Kuba jest w stanie obejrzeć takiej bajki 40 minut. Oglądając wygląda jakby wszystko rozumiał. Oprócz tych wszystkich metod ogromną rolę ogrywa czytanie bajek. My czytamy bajki Rogera Hargreawesa. Napisane są prostym językiem, dodatkowo mają obrazki informujące o czym jest bajka oraz nie są długie. Kuba słucha jak mu czytam początkowo z zaciekawieniem, a później śmieje się jakbym czytała po chińsku. Gdy przeczytamy jedną stronę, która ma góra sześć zdań od razu tłumaczę to na polski. Tak na prawdę czytamy tą książkę dwa razy: po polsku i angielsku dla zrozumienia.
Ostatnim sposobem jakiego zaczęliśmy używać jest Kubusiowy prezent urodzinowy. Dziękujemy darczyńcy! :) Są to Wesołe Fasolki Bright Beans - pierwsze piosenki po angielsku. Kolekcja w świetnej walizeczce czterech płyt z czterema do nich kolorowankami. Każda kolorowanka odpowiada każdej płycie. Na każdym krążku jest około 10 piosenek z bardzo prostym tekstem, który przez cały czas się powtarza. Tekst ten jest również na kolorowance ze specjalnym obrazkiem do danej piosenki. Płyty te włączam Kubie przy zabawie, w samochodzie. Dzięki temu angielski towarzyszy mu cały czas. :)
Kubuś potrafi po angielsku się przedstawić, powiedzieć ile ma lat oraz zna już sporo słówek. Uważam, że jak na trzylatka to jest sukces.
Wraz z mężem jesteśmy uzależnieni od smaku oscypków. W zasadzie od samych serków. Będąc w górach obkupujemy się w oscypki do domu. Idąc za smakiem postanowiliśmy zrobić Kubie niesamowitą wycieczkę połączoną z zakupem. Chcieliśmy, aby Kuba mógł zobaczyć prawdziwą bacówkę oraz proces robienia oscypków.
Wstaliśmy rano, już przed 8 po 30 minutowej drodze znaleźliśmy się w Bacówce u Symusia. Przywitał nas Pan, który mieszka tam od kwietnia do końca października oraz Baca.
Mieszkający tam Pan (nie pamiętam imienia) codziennie o 4 rano doi owce, a następnie do ok godziny 11 tworzy oscypki. Bacówka znajdująca się w połowie góry przy ulicy zwijaczy to mały domek przypominający z wyglądu i wyposażenia chatkę z dawnych czasów.
Oczywiście ma to swój niepowtarzalny urok. Coś co zapadło mi w pamięci to drewniane kubeczki do picia maślanki, Nowoczesnych szklanek tam nie znajdziemy. :)
W miejscu noclegowym Pana było "okno" bez szyby, a na zewnątrz z 20 much. Jednej muchy nie zniosę podczas spania, a co dopiero 20!. Do środka miejsca noclegowego nie wchodziliśmy, z powodu zachowania prywatności. 
Brak było lodówki! Zatem jak chłodzą piwko na upalne dni? W .... wannie na zewnątrz wypełnionej zimną wodą. Jest pomysł, jest sposób :)
Kuba wyszedł zachwycony, do tej pory opowiada o wrażeniach z bacówki. Na pewno tam wrócimy :) 
Odciskanie wzoru na serku
Serki moczone w solance
Proces wędzenia serków dymem przez 3 dni 
Wyciskanie serków z wody
